یاتما تولکی دالداسندا گوی یسون اصلان سنی، كچمه نامرد كورپیسینن گوی آپارسون سیل سنی

متن سخنرانی دکتر باغبان کریمی در دانشگاه زنجان به مناسبت روز زبان مادری

نوشته شده توسط : قارانقوش
سه شنبه 3 اسفند 1395-10:29 ب.ظ

به تاریخ  یکم اسفند دکتر باغبان کریمی دکترای زبان و ادبیات ترکی و نویسنده کتاب آنا دیلی مناظره‌ای با دکتر افشین جعفرزاده کارشناس تاریخ ایران داشتند که دکتر باغبان کریمی درخصوص اهمیت زبان مادری به سخنرانی پرداختند.

زبان مادری با شیر مادر در جان آدمی شده و تنها با مرگ، از تن آدمی بیرون می رود. انسان زبان را در بطن مادر یاد می گیرد. علم ثابت کرده است که انسان در بطن مادر، همراه با ضربان قلب مادر – هنگامیله مادر سخن می گوید، می اندیشد زبان را یاد می گیرد همانگونه که از طعم هایی که مادر خوشش می آید عین مادر او نیز همان طعمها را دوست می دارد. کودک با این اندوخته متولد می شود. پس محبت زبان مادری بگونه ای فطری است. زبان، همچون لوکوموتیوی است که واگنهای فرهنگ، تاریخ، آداب و رسوم، آئینها، موسیقی و . . . را با خود می کشد. وقتی زبانی می میرد لوکوموتیوی از حرکت باز می ماند. در سال ۱۹۸۶م / ۱۳۶۴ شمسی با مرگ آخرین سخنگوی زبان هوپی، زبانشناسان جهان عزای عمومی اعلام کردند. این امر اهمیت احترام به زبان مادری و همه ی زبانها را از دید دانشمندان نشان می دهد. همچنین شخصیت انسانی را چند عنصر یا عامل همچون باور و اعتقادات، موقعیت اجتماعی و . . . به تکوین می رساند که زبان، محرک اصلی آنست. ما هم امروز گرد آمده ایم تا زبان مادری همه ی انسانها بویژه زبانهای ایرانی را گرامی بداریم و شاید راهی پیدا کنیم تا با آموزش زبان مادریمان، آن را از اضمحلال نجات دهیم. احترام به زبان مادری احترام به انسانها و انسانیت است. انتظار این بود که امروز دولت هم با توجه به امضای اعلامیه کنوانسیون سازمان یونسکو، سمینارها، کنفرانسها، میزگردها در دانشگاهها، صدا و سیما و . . . برگزار می کرد.

امروز می خواهیم در مورد زبان مادری سخن بگوییم. این گفتگو می تواند عامیانه یا عالمانه باشد. گفتگوی عامیانه اینست که احساسات و هیجان را نشان دهیم و با شعار به مساله فیصله بدهیم و به عبارت دیگر انرژی باقیمانده در تن را تخلیه کنیم. اما گفتگوی علمی آنست که سازنده باشد، هویت ساز باشد. ما همه ایرانی هستیم و با هر زبان و هر قومیتی، با وجود کثرت، وحدتی داریم و با نام ایرانیت در یک وطن زندگی می کنیم. هویت ما ایرانی بودن ماست و بدان عشق می ورزیم. این گفتگو می تواند آزادانه، خردمندانه، خارج از سلطه باشد تا سازنده باشد. این روش، هویتی تکوینی است و تقویت هویت است. تعریف اگر درست باشد هرگز فرصت را به نزاع هویتی و یا عملکرد واکنشی نمی دهد. دفاع از هویت ملی، حرکتی انسانی است همچون آموزش زبان مادری در دانشگاهها.

زبان چهار مفهوم دارد: زبان مادری، زبان ملی، زبان رسمی و زبان مشترک. زبان رسمی و مشترک قراردادی است و اراده ی حاکمیت پشت آن قرار دارد. با گذشت زمان و تغییر و تحول جامعه می تواند دچار دگرگونی گردد. وقتی زبان را از امری فرهنگی، معنوی و اجتماعی به شکل سیاسی درمی آوریم آنرا کوچک کرده ایم، گویی از آسمان به زمین کشیده ایم. آنوقت است که تنوع را تهدید خواهیم دانست و روابط رئیس و مرئوس بدان قائل خواهیم شد. بنده ی حقیر با این بینش مخالفم.

هویت دو گونه می تواند تعریف شود: هویت بیگانه ساز و هویت وحدت آفرین. ما باید هویتی را بپذیریم که یگانه ساز یا وحدت آفرین باشد. ما در ایران با وجود کثرت زبانهای مادری در طول سالیان دراز با صمیمیت و در وحدت زیسته ایم و الان بیش از هر زمان دیگری بدین وحدت نیازمندیم. تعریف هویت وحدت آفرین اگر صحیح انجام گیرد تداوم ایرانیت است. ما هزاران سال تاریخ، دین، آئین و تجربیات مشترک داشته ایم و با وجود زبانهای مختلف، وحدت ایرانی خویش را حفظ کرده ایم. با نفی هر یک از این وجوه، نوعی بیگانه سازی کرده ایم. هویت ملی محور مَنیت ندارد. هر وقت گفته شود: “ملیت یعنی من”، در تعریف دچار خطا شده ایم. هویت دولت – ملت یک تعریف مدرن است. ملت ما در ایران ایرانیت است. زیرا ملت امروز با دولت واحد، پرچم واحد و پول واحد تعریف می شود و نه با زبان. در قانون اساسی جمهوری اسلامی هم زبان فارسی، زبان رسمی و مشترک تعریف شده است. برای جلوگیری از جنگ ۷۲ ملت، باید مفهوم مدرنی از هویت ملی ارائه کرد.

پیشترها، هویت مفهومی خونی و قبیله ای داشت و هنوز هم در نزد برخی چنین تعریفی تداوم دارد!. اما امروز ، هویت انسانی تلقی و تعریف می شود. چه زیبا خواهد بود اگر امروز اندیشمندان، دانشگاهیان به این تعریف بپردازند و به یک تلقی مدرن از هویت برسیم. هویت ملی در ذات خود بیگانه ستیزی را دارد. بیگانه را نیز باید تعریف کرد، مبادا در داخل یک وطن، بیگانه را غیر همزبان تعریف کنیم!

امروز باید تحمل ها را بالا برد. همزیستی مسالمت آمیز، بدین معنی است که آموزش دیده باشیم، رفتار با دیگران را فرصتی برای شناخت یکدیگر، زندگی بهتر برای آینده ای روشن بیاموزیم. تحمل ها را بالا ببریم. در عین کثرت، وحدت را مد نظر قرار دهیم. به انسانیت بیندیشیم و احترام به زبان هر کسی، حتی اگر تنها سخنگوی یک زبان باشد، احترام به بشریت را فراموش نکنیم. نابودی هر زبانی، ضربه بر پیکر انسانیت است.

 





نظرات() 


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ:



آرشیو:


آخرین پستها:


پیوندها:


پیوندهای روزانه:


نویسندگان:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox